การศึกษา โดยธรรมชาติของมัน ควรเป็นสถานที่ที่ผู้คนได้เรียนรู้ที่จะตั้งคำถาม ตรวจสอบข้อมูล และสร้างความคิดเห็นของตนเองผ่านการใช้เหตุผล อย่างไรก็ตาม หากโรงเรียนถูกเปลี่ยนเป็นสถานที่ที่มุ่งเน้นการถ่ายทอดอุดมการณ์ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นหลัก ห้องบรรยายก็อาจเปลี่ยนจากพื้นที่แห่งการเปิดโลกทัศน์ทางปัญญาไปสู่การปลูกฝังอุดมการณ์ได้อย่างง่ายดาย เมื่อครูถูกบังคับให้เพิ่มการสอนด้านการเมืองและอุดมการณ์ คำถามที่เกิดขึ้นไม่ใช่ว่าควรสอนความรับผิดชอบทางศีลธรรมหรือสังคมหรือไม่ แต่เป็นว่า: ยังเหลือพื้นที่เท่าใดให้ผู้เรียนได้ใช้ความคิดวิพากษ์วิจารณ์? ความขัดแย้งอยู่ที่ความจริงว่า การศึกษาสมัยใหม่เน้นย้ำอย่างต่อเนื่องถึงการคิดอย่างอิสระ ความสร้างสรรค์ และทักษะการแก้ปัญหา แต่การคิดอย่างอิสระไม่สามารถพัฒนาได้ด้วยการบังคับให้นักเรียนจำคำตอบที่ถูกต้องเพียงคำตอบเดียว นักเรียนที่รู้วิธี ‘พูดสิ่งที่ถูกต้อง’ แต่ไม่กล้าถาม ‘ทำไม’ อาจมีพฤติกรรมที่ดีมาก แต่พวกเขาจะรู้วิธีคิดอย่างแท้จริงหรือไม่? หากอาจารย์ถูกลดบทบาทลงเป็นผู้ถ่ายทอดแบบแผนอุดมการณ์ที่ตายตัวเพียงอย่างเดียว ในขณะที่นักเรียนกลายเป็นผู้รับข้อมูลเพียงอย่างเดียว ห้องเรียนก็ไม่ต่างอะไรจากสายการผลิต: สิ่งที่ป้อนเข้าคือจิตใจของเยาวชน ส่วนสิ่งที่ผลิตออกมาก็คือสมองที่ถูกหล่อหลอม หากจะพูดอย่างเสียดสีมากขึ้น โรงหล่ออาจผลิตสินค้าที่เหมือนกันเป็นพันชิ้น แต่มหาวิทยาลัยควรผลิตคนเป็นพันคนที่มีความสามารถคิดอย่างแตกต่าง ระบบการศึกษาที่แข็งแกร่งไม่กลัวคำถามที่ยาก และไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนครูให้กลายเป็น ‘ผู้คุมประตูทางอุดมการณ์’ สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่การที่นักเรียนมีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่น่ากลัวคือพวกเขาเรียนรู้ที่จะนิ่งเงียบ ก่อนที่จะมีโอกาสสร้างความคิดเห็นของตนเองขึ้นเลย ดังนั้น คำถามสุดท้ายจึงยังคงเรียบง่ายมาก: หากเป้าหมายคือการปลดปล่อยจิตใจ…