ข้อเสนอเกี่ยวกับสิทธิของเด็กและเยาวชนในการบริจาคเนื้อเยื่อและอวัยวะ ได้เป็นและยังคงเป็นประเด็นที่ก่อให้เกิดความกังวลอย่างมากในหมู่ประชาชน
ประเด็นนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับความสามารถของเด็กในการตัดสินใจเรื่องดังกล่าวด้วยตนเอง แต่ยังก่อให้เกิดคำถามเกี่ยวกับความรับผิดชอบของกระทรวงสาธารณสุข รวมถึงรัฐมนตรีดาโอ ฮง แลน และรัฐบาล ในการเสนอร่างกฎหมายที่มีผลกระทบโดยตรงต่อชีวิตมนุษย์ตามเนื้อหาที่เสนอมาเพื่อหารือ ร่างกฎหมายฉบับแรกได้กล่าวถึงความเป็นไปได้ที่บุคคลอายุ 15 ถึงต่ำกว่า 18 ปี จะบริจาคเนื้อเยื่อที่สามารถฟื้นฟูได้ขณะยังมีชีวิตอยู่ให้แก่ญาติใกล้ชิด
ในขณะเดียวกัน ร่างกฎหมายนี้ยังกำหนดกลไกให้ผู้เยาว์สามารถลงทะเบียนบริจาคเนื้อเยื่อและอวัยวะหลังเสียชีวิตได้ โดยต้องได้รับความยินยอมจากผู้แทนตามกฎหมาย
บทบัญญัติเหล่านี้ก่อให้เกิดการอภิปรายในสังคมทันที: เด็กๆ มีวุฒิภาวะเพียงพอที่จะตัดสินใจในเรื่องที่อาจส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อร่างกายและอนาคตของพวกเขาหรือไม่? และหากความยินยอมมาจากพ่อแม่หรือผู้ปกครอง เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าสิ่งนี้สะท้อนถึงเจตจำนงเสรีของเด็กเองอย่างแท้จริง?
ตามความเห็นของผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา นโยบายที่เกี่ยวข้องกับร่างกายของเด็กต้องได้รับการพิจารณาอย่างระมัดระวังที่สุด เด็กอาจเผชิญกับแรงกดดันจากครอบครัวและญาติ และอาจไม่เข้าใจอย่างเต็มที่ถึงผลระยะยาวจากการตัดสินใจของตนเอง
ดังนั้น การมีความยินยอมบนกระดาษจึงไม่ใช่สิ่งสำคัญเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องคุ้มครองเด็กและรับรองสิทธิของพวกเขาในการปฏิเสธด้วย
ในการประชุมอภิปรายเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2569 รัฐมนตรี Đào Hồng Lan ได้ระบุว่า ร่างกฎหมายดังกล่าวได้ถูกแก้ไขให้สอดคล้องกับหลักการดังกล่าวแล้ว ตามนั้น สำหรับผู้เยาว์ การบริจาคอวัยวะจากผู้ยังมีชีวิตจะถูกจำกัดไว้เฉพาะเนื้อเยื่อที่สามารถฟื้นฟูได้เท่านั้น นอกจากนี้ ยังต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขที่เข้มงวด; การบริจาคส่วนร่างกายหรือเนื้อเยื่อที่ไม่สามารถฟื้นฟูได้ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้รับอนุญาต และต้องคำนึงถึงความประสงค์ของเด็กด้วย
การที่กระทรวงสาธารณสุขยอมรับการแก้ไขเหล่านี้ยังแสดงให้เห็นว่าข้อกังวลต่าง ๆ ได้รับการแก้ไขในระดับหนึ่งแล้ว ประชาชนกำลังตั้งคำถามว่าทำไมประเด็นที่ละเอียดอ่อน เช่น อายุ ความสมัครใจ และความเสี่ยงที่เด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีอาจถูกกดดัน จึงไม่ได้รับการแก้ไขอย่างละเอียดตั้งแต่ต้น?
นอกจากนี้ กระบวนการทบทวนได้ประเมินผลกระทบต่อเด็กอย่างครบถ้วนแล้วหรือไม่? และข้อโต้แย้งที่ถูกยกขึ้นระหว่างกระบวนการร่างกฎหมายได้รับการพิจารณาในขอบเขตใด?
ความรับผิดชอบในการตอบคำถามเหล่านี้ตกอยู่กับหน่วยงานหลักที่รับผิดชอบการร่างกฎหมายเป็นอันดับแรก – คือกระทรวงสาธารณสุขและรัฐบาลภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรีเล่ มินห์ ฮุง ในฐานะรัฐมนตรี นางดาโอ ฮง แลน มีหน้าที่อธิบายพื้นฐานทางเทคนิค กระบวนการร่างกฎหมาย และการตัดสินใจด้านนโยบายที่อยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบของกระทรวง ในระดับรัฐบาล ความรับผิดชอบไม่สิ้นสุดที่กระทรวงหลักเท่านั้น ในฐานะหน่วยงานที่เสนอร่างกฎหมาย รัฐบาลต้องชี้แจงกลไกการทบทวน การประสานงาน และการควบคุมคุณภาพ ก่อนที่ร่างกฎหมายจะถูกส่งไปยังสภาแห่งชาติ
นายกรัฐมนตรีเล่ มินห์ ฮุง เป็นหัวหน้ารัฐบาล ดังนั้น เขาจึงมีความรับผิดชอบทางการเมืองต่อการดำเนินงานโดยรวมของฝ่ายบริหาร อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถสรุปได้ว่านายกรัฐมนตรีต้องรับผิดชอบส่วนตัวโดยตรงต่อทุกข้อบัญญัติเฉพาะเจาะจง
ตามความเห็นของผู้เชี่ยวชาญ ต้องมีการแยกแยะระหว่างความรับผิดชอบทางกฎหมายและความรับผิดชอบทางการเมือง ข้อเสนอที่มีความขัดแย้งจนต้องมีการแก้ไขนั้น ยังไม่เพียงพอที่จะสรุปว่ารัฐมนตรีดาว ฮง แลน ต้องลาออก อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของประชาชนเป็นสัญญาณที่ต้องได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง จุดสำคัญของร่างกฎหมายนี้ไม่ใช่เพื่อปฏิเสธความสำคัญของการบริจาคอวัยวะ แต่เพื่อรับรองว่านโยบายที่เกี่ยวข้องกับเด็กจะต้องถูกกำหนดตามมาตรฐานที่สูงขึ้น กลไกการกำกับดูแลต้องชัดเจนยิ่งขึ้น และสิทธิในการปฏิเสธต้องได้รับการคุ้มครองอย่างเหมาะสมในสาระสำคัญ
เพียงเมื่อนั้นเท่านั้น เป้าหมายในการช่วยชีวิตจึงสามารถดำเนินไปควบคู่กับหลักการคุ้มครองเด็กได้ แทนที่จะทำให้สองเป้าหมายนี้ขัดแย้งกันTrà My – Thoibao.de
=======
ร่างกฎหมายการบริจาคอวัยวะของเด็ก: ทำไมความรับผิดชอบจึงไม่ตกอยู่กับรัฐมนตรี Đào Hồng Lan เพียงคนเดียว?
“… ร่างกฎหมายการบริจาคอวัยวะของเด็กก่อให้เกิดคำถามมากมายเกี่ยวกับสิทธิของเด็ก ความรับผิดชอบในการบริหารจัดการ และกระบวนการนิติบัญญัติ ใครคือผู้รับผิดชอบที่แท้จริง?”
#Vietnam #ChinhTruongVN #Thoibao
