ຊີ້ນໝູປ່ວຍ 300 ຕັນ ບໍ່ໄດ້ “ຕົກລົງ” ມາຢູ່ໃນຈານເຂົ້າຂອງນັກຮຽນໂດຍບັງເອີນ. ມັນໄດ້ຜ່ານການກວດກາກັກກັນພະຍາດ, ເອກະສານ, ສັນຍາ, ຕາປະທັບ — ຜ່ານທັງລະບົບໜຶ່ງທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອປ້ອງກັນສິ່ງນີ້ໂດຍສະເພາະ. ແຕ່ແລ້ວ ດ້ວຍວິທີໃດວິທີໜຶ່ງ ທຸກ “ຊັ້ນປ້ອງກັນ” ເຫຼົ່ານັ້ນກັບເຄື່ອນໄຫວໄປຢ່າງຮາບລື່ນ… ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມສ່ຽງກາຍເປັນສິ່ງຖືກກົດໝາຍ. ຈົນກວ່າເລື່ອງຈະແຕກອອກ, ເມື່ອກະແສສັງຄົມລຸກຮືຂຶ້ນ, ປະຕິກິລິຍາທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຈຶ່ງປາກົດອີກ: ກວດກາ, ທົບທວນ, ອອກຄໍາສັ່ງຊີ້ນໍາ. ບົດລະຄອນເກົ່າໆ ທີ່ຖືກຫຼິ້ນຊ້ຳໆ ຈົນເກືອບກາຍເປັນຂັ້ນຕອນລັບໆ ຂອງລະບົບໄປແລ້ວ.
ຄໍາຖາມບໍ່ແມ່ນວ່າ ເປັນຫຍັງການລະເມີດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ແມ່ນວ່າ ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງສາມາດຍືດເຢື້ອຢູ່ໄດ້ດົນພໍ ຈົນລ້ຽງນັກຮຽນຫຼາຍພັນຄົນດ້ວຍອາຫານທີ່ປົນເປື້ອນໂລກ. ເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີທາງເລືອກ, ບໍ່ມີສຽງເວົ້າ, ແຕ່ກັບຕ້ອງກາຍເປັນ “ລູກຄ້າໂດຍບໍ່ສະໝັກໃຈ” ຂອງຫ່ວງໂຊ່ການສະໜອງທີ່ບິດເບືອນ. ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງຜູ້ປົກຄອງທີ່ຝາກໄວ້ກັບໂຮງຮຽນ — ສະຖານທີ່ທີ່ຄວນຈະປອດໄພທີ່ສຸດ — ກັບຖືກນໍາໄປແລກປ່ຽນດ້ວຍຄວາມຫຼວມໂຕແລະຄວາມບໍ່ຮັບຜິດຊອບ.
ຖ້າຊີ້ນປ່ວຍ 300 ຕັນ ສາມາດຫຼຸດລອດເຂົ້າມາໄດ້ງ່າຍດາຍເຖິງຂະນາດນີ້, ບັນຫາກໍບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຫດການດຽວໆອີກຕໍ່ໄປ. ມັນແມ່ນຊ່ອງໂຫວ່ລະດັບລະບົບ. ແລະເມື່ອລະບົບສາມາດຖືກເຈາະທະລຸໄດ້ພຽງແຕ່ດ້ວຍເອກະສານປອມ ແລະການພະຍັກໜ້າບໍ່ກີ່ຄັ້ງ, ສິ່ງທີ່ຖືກຄຸກຄາມກໍບໍ່ແມ່ນມີພຽງແຕ່ສຸຂະພາບ, ແຕ່ແມ່ນຄວາມໄວ້ວາງໃຈ. ເມື່ອຄວາມໄວ້ວາງໃຈຖືກກັດກິນຈົນສຶກກ່ອນ, ເອກະສານຄໍາສັ່ງຊີ້ນໍາທຸກສະບັບຫຼັງຈາກນັ້ນ ກໍຈະມີພຽງແຕ່ຄ້າຍກັບການປະຊຸຮອຍແຕກເທິງເຂື່ອນໜຶ່ງ ທີ່ປະລະແຕກມາດົນແລ້ວ.
